พินอินสำหรับผู้เริ่มต้น

พยางค์ = พยัญชนะต้น + สระ + วรรณยุกต์

พินอินคือระบบทางการที่ใช้อักษรละตินเขียนเสียงภาษาจีนกลาง พยางค์ส่วนใหญ่มีพยัญชนะต้น สระ และวรรณยุกต์: hǎo คือ h + ao เสียงสาม zhōng คือ zh + ong เสียงหนึ่ง

ตัวอักษรพินอินไม่ได้ออกเสียงเหมือนในภาษาของคุณเสมอไป ควรเรียนแต่ละเสียงด้วยการฟัง อย่าเดาจากตัวสะกด

• 妈m + a → mā
• 好h + ao → hǎo
• 中zh + ong → zhōng
• 学x + üe → xué

พยัญชนะต้น 21 ตัว

b, d, g ไม่ใช่เสียงก้อง ออกเสียงโดยไม่พ่นลม ส่วน p, t, k พ่นลมแรง คู่ตรงข้ามแบบเดียวกันมีใน j/q, zh/ch และ z/c

zh, ch, sh, r ม้วนปลายลิ้นขึ้นหาเพดานปาก ส่วน z, c, s วางลิ้นราบหลังฟัน j, q, x ใช้กับ i และ ü เท่านั้น

• b p m f
• d t n l
• g k h
• j q x
• zh ch sh r
• z c s

สระ

สระเดี่ยวมีหกตัว: a, o, e, i, u, ü ประกอบเป็นสระประสม เช่น ai, ao, ia, uo, üe และสระนาสิกที่ลงท้ายด้วย -n หรือ -ng

-n กับ -ng ทำให้ความหมายต่างกัน: rén (คน) ลงท้าย -n ส่วน lěng (หนาว) ลงท้าย -ng ควรฝึก an/ang, en/eng, in/ing เป็นคู่

• a o e i u ü
• ai ei ao ou
• an en ang eng ong
• ia ie iao iu ian in iang ing iong
• ua uo uai ui uan un uang
• üe üan ün
• 人rén
• 冷lěng

กฎการสะกด

เมื่อไม่มีพยัญชนะต้น i เขียนเป็น y และ u เขียนเป็น w: yī, wǔ ส่วน ü เขียนเป็น yu: yú

หลัง j, q, x ตัดจุดบน ü ออก: qù, xué หลังพยัญชนะต้น iou, uei, uen ย่อเป็น iu, ui, un: liù, duì

หลัง z, c, s, zh, ch, sh, r ตัว i ไม่ได้ออกเสียง “อี” แต่เป็นเสียงต่อจากพยัญชนะ: zì, shì เครื่องหมายคั่นพยางค์ใช้แยกพยางค์ที่อาจอ่านผิด: Xī’ān (สองพยางค์) ไม่ใช่ xiān

• 一yī
• 五wǔ
• 鱼yú
• 去qù
• 学xué
• 六liù
• 对duì
• 字zì
• 是shì
• 西安Xī’ān

วิธีเรียนพินอิน

เรียนพินอินพร้อมวรรณยุกต์ตั้งแต่วันแรก และอ่านบทเรียนออกเสียงโดยดูพินอินก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนไปอ่านตัวอักษรจีนอย่างเดียว

ระดับ 1 ของ HuWolMont เริ่มจากพินอินและการออกเสียง และคำศัพท์ใหม่ทุกคำในตำราและแอปมีพินอินกำกับ

พื้นฐานการออกเสียงและการเขียน

• วรรณยุกต์และการเปลี่ยนเสียงวิธีออกเสียงวรรณยุกต์ทั้งสี่และเสียงเบา ตำแหน่งเครื่องหมาย และการเปลี่ยนเสียงสามแบบที่พบในระดับ 1: เสียงสามติดกัน “一” และ “不”
• กฎลำดับขีดตัวอักษรจีนประกอบด้วยขีดพื้นฐานไม่กี่แบบ และเขียนตามลำดับที่แน่นอน จำกฎเจ็ดข้อได้ก็จะรู้ลำดับขีดของตัวอักษรส่วนใหญ่
• ลักษณนามในภาษาจีน ตัวเลขวางหน้าคำนามตรง ๆ ไม่ได้ ต้องมีลักษณนามคั่นกลาง นี่คือวิธีใช้ พร้อมตัวอย่างลักษณนามในตำราระดับ 1–6